Αρχείο ετικέτας ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΧΑΙΟΙ

ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ – Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

Ο Μέγας  πατέρας και διδάσκαλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας γεννήθηκε το 329 μ.Χ., κατ’ άλλους το 330 μ.Χ., στη Νεοκαισάρεια του Πόντου στο χωριό Άννησα και μεγάλωσε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Οι γονείς του Βασίλειος (και αυτός), που καταγόταν από την Νεοκαισάρεια του Πόντου και Εμμέλεια, που καταγόταν από την Καππαδοκία, αν και κατά κόσμον ευγενείς και πλούσιοι, είχαν συγχρόνως και ακμαιότατο χριστιανικό φρόνημα.  Είχε 8 αδέρφια, 3 αγόρια και πέντε κορίτσια. Από τα 4 αγόρια τα 3 αγόρια έγιναν επίσκοποι (ο Βασίλειος Καισαρείας, ο Γρηγόριος Νύσσης και ο Πέτρος Σεβάστειας) και το ένα μοναχός (ο Ναυκράτιος). Από τις 5 αδερφές του η πρώτη, και συγχρόνως το πιο μεγάλο παιδί της οικογένειας, η Μακρίνα, έγινε μοναχή. Έχοντας τα χαρίσματα της ευστροφίας και της μνήμης, κατακτά σχεδόν όλες τις επιστήμες της εποχής του. Μετά τις πρώτες του σπουδές στην Καισαρεία και κατόπιν στο Βυζάντιο, επισκέφθηκε, νεαρός ακόμα, την Αθήνα, όπου επί τέσσερα χρόνια συμπλήρωσε τις σπουδές του, σπουδάζοντας γεωμετρία, φιλοσοφία, ρητορική, γραμματική, αστρονομία και ιατρική, έχοντας συμφοιτητές του τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό (τον θεολόγο) και τον Ιουλιανό τον Παραβάτη. Από την Αθήνα επέστρεψε στην Καισαρεία και δίδασκε την ρητορική τέχνη. Αποφάσισε όμως, να ακολουθήσει τη μοναχική ζωή και γι’ αυτό πήγε στα κέντρα του ασκητισμού στην Αίγυπτο, Παλαιστίνη, Συρία και Μεσοποταμία. Όταν επέστρεψε, αποσύρθηκε σε μια Μονή του Πόντου, αφού έγινε μοναχός, και ασκήθηκε εκεί με κάθε αυστηρότητα για πέντε χρόνια (357 – 362 μ.Χ.). Ήδη τέλεια καταρτισμένος στην Ορθόδοξη Πίστη, χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος από τον επίσκοπο Καισαρείας Ευσέβιο. Ο υποδειγματικός τρόπος της πνευματικής εργασίας του δεν αργεί να τον ανεβάσει στο θρόνο της αρχιεροσύνης, διαδεχόμενος τον Ευσέβιο στην επισκοπή της Καισαρείας (370 μ.Χ.). Με σταθερότητα και γενναίο φρόνημα, ως αρχιερέας έκανε πολλούς αγώνες για την Ορθόδοξη Πίστη. Με τους ορθόδοξους λόγους που συνέγραψε, κατακεραύνωσε τα φρονήματα των κακοδόξων. Στους αγώνες του κατά του Αρειανισμού αναδείχτηκε αδαμάντινος, ούτε κολακείες βασιλικές του Ουάλεντα (364 – 378 μ.Χ.), που πήγε αυτοπροσώπως στην Καισαρεία για να τον μετατρέψει στον Αρειανισμό, ούτε οι απειλές του Μόδεστου μπόρεσαν να κάμψουν το ορθόδοξο φρόνημα του Αγίου. Υπεράσπισε με θάρρος την Ορθοδοξία, καταπλήσσοντας τον βασιλιά και τους Αρειανούς. Ακόμα, αγωνίστηκε κατά της ηθικής σήψεως και επέφερε σοφές μεταρρυθμίσεις στο μοναχισμό. Η δε υπόλοιπη ποιμαντορική δράση του, υπήρξε απαράμιλλη, κτίζοντας την περίφημη «Βασιλειάδα», συγκρότημα με ευαγή Ιδρύματα, όπως φτωχοκομείο, ορφανοτροφείο, γηροκομείο, ξενοδοχείο και νοσοκομείο κ.ά., όπου βρήκαν τροφή και περίθαλψη χιλιάδες πάσχοντες κάθε ηλικίας, γένους και φυλής. Ο Μέγας Βασίλειος έχει πλούσιο και σημαντικό συγγραφικό έργο. Τα κυριότερα έργα του είναι οι 9 ομιλίες στην Εξαήμερο, ομιλίες στους Ψαλμούς, πολλές και διάφορες άλλες ομιλίες, ασκητικά έργα και επιστολές. Εκτός των άλλων έργων του, έγραψε και Θεία Λειτουργία, που, μετά την επικράτηση αυτής της συντομότερης του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου, τελείται 10 φορές το χρόνο: την 1η Ιανουαρίου (όπου γιορτάζεται και η μνήμη του), τις πρώτες πέντε Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής, τις παραμονές των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων, την Μ. Πέμπτη και το Μ. Σάββατο. Στα πενήντα του χρόνια ο Μέγας Βασίλειος, εξαιτίας της ασθενικής κράσεώς του και της αυστηρής ασκητικής ζωής του (ορισμένες πηγές λένε από βαριά αρρώστια του ήπατος ή των νεφρών), την 1η Ιανουαρίου του 378 μ.Χ. ή κατ’ άλλους το 379 με 380 μ.Χ., εγκαταλείπει το φθαρτό και μάταιο αυτό κόσμο, αφήνοντας παρακαταθήκη και Ιερή κληρονομιά στην ανθρωπότητα ένα τεράστιο πνευματικό έργο. Το έθιμο της βασιλόπιτας Στα χρόνια του Ιουλιανού του Παραβάτη, όταν το Βυζάντιο κήρυξε τον πόλεμο στην Περσία, ο Ιουλιανός πέρασε με τον στρατό του από την Καισαρεία. Τότε διέταξε να φορολογήσουν όλη την επαρχία και τα χρήματα αυτά θα τα έπαιρνε επιστρέφοντας για την Κωνσταντινουπολη. Ετσι, οι κάτοικοι αναγκάσθηκαν να δώσουν ό,τι είχε ο καθένας χρυσαφικά νομίσματα κ.λπ. Όμως ο Ιουλιανός σκοτώθηκε άδοξα σε μια μάχη στον πόλεμο με τους Πέρσες, έτσι δεν ξαναπέρασε ποτέ από την Καισάρεια. Τότε ο Αγιος Βασίλης έδωσε εντολή και από τα μαζεμένα χρυσαφικά τα μισά να δοθούν στους φτωχούς, ένα μικρό μέρος κράτησε για τις ανάγκες των ιδρυμάτων της Βασιλειάδος , και τα υπόλοιπα τα μοίρασε στους κατοίκους με ένα πρωτότυπο τρόπο: έδωσε εντολή να ζυμώσουν ψωμιά και σε κάθε ψωμί, έβαλε από ένα νόμισμα ή χρυσαφικό μέσα, κατόπιν τα μοίρασε στα σπίτια, έτσι τρώγοντας οι κάτοικοι τα ψωμιά όλο και κάτι έβρισκαν μέσα. Έτσι, γεννήθηκε το έθιμο της πίτας που ονομάσθηκε βασιλόπιτα.

«Αεί ο Θεός ο Μέγας γεωμετρεί…» Ο Θε’ι’κός αριθμός »π»

Το πλήθος των γραμμάτων κάθε λέξης της φράσης αυτής αντιστοιχεί σε καθένα από τα διαδοχικά ψηφία του αριθμού π
 
Αεί ο Θεός ο Μέγας γεωμετρεί,
3, 1 4 1 5 9
το κύκλου μήκος ίνα ορίση διαμέτρω,
2 6 5 3 5 8
παρήγαγεν αριθμόν απέραντον,
9 7 9
και ον, φεύ, ουδέποτε όλον θνητοί θα εύρωσι.
3 2 3 8 4 6 2 6

 

Οι 6 πρώτες λέξεις αποδίδονται στον Πλάτωνα, ενώ τις υπόλοιπες 17 συνέταξε, αριστοτεχνικά, ο Νικόλαος Ι. Χατζηδάκης (1872 – 1942) , καθηγητής Μαθηματικών στον τομέα της Διαφορικής Γεωμετρίας  ,  στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αλλά και λογοτέχνης (με το ψευδώνυμο «Ζέφυρος βραδυνός») με καταγωγή από το χωριό Μύρθιο στα νότια του Ν. Ρεθύμνης.

π = c / d

Το π ορίζεται στην Ευκλείδια γεωμετρία ως το πηλίκο του μήκους  ενός κύκλου προς τη διάμετρο του.

Ο συμβολισμός προέρχεται από το αρχικό γράμμα πι της λέξης «περιφέρεια ή πηλίκο»  και έχει καθιερωθεί διεθνώς, ενώ στο   λατινικό αλφάβητο συμβολίζεται ως Pi όταν δεν είναι διαθέσιμοι ελληνικοί χαρακτήρες.

Το π είναι γνωστό επίσης ως σταθερά του Αρχιμήδη (καθόρισε την πρώτη επιστημονικά αποδεδειγμένη μέθοδο με την οποία    υπολογίζεται ο αριθμός)

 

π = Εκύκλου / Ετετ

Μπορεί να οριστεί και ως ο λόγος του εμβαδού ενός κύκλου προς το εμβαδόν του τετραγώνου που έχει πλευρά ίση με την ακτίνα του κύκλου.

 

 

 

 

Τα πρώτα 50 ψηφία του π είναι:  3,14159 26535 89793 23846 26433 83279 50288 41971 69399 37510

Μολονότι η ακρίβεια αυτή είναι παραπάνω από επαρκής για πρακτικούς σκοπούς, η ακριβής τιμή του π περιλαμβάνει άπειρα δεκαδικά ψηφία.

Κατά τους τελευταίους αιώνες έχουν καταβληθεί μεγάλες προσπάθειες για τον υπολογισμό όλο και περισσότερων ψηφίων του π και τη διερεύνηση των ιδιοτήτων του αριθμού αυτού. Παρά τον όγκο της αναλυτικής εργασίας,  με τη χρήση υπολογιστών,  έχουν προσδιορίσει πάνω από 1 τρισεκατομμύριο ψηφία του π, δεν βρέθηκε ποτέ κάποια αναγνωρίσιμη διάταξη (συνάρτηση ή ακολουθία ) στα ψηφία του.

sinolo – σύνολο

ΔΙΟΦΑΝΤΟΣ Ο »ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΑΛΓΕΒΡΑΣ» ΜΕΧΡΙ …. ΘΑΝΑΤΟΥ

ΔΙΟΦΑΝΤΟΣ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΥΣ

«ΔΙΑΒΑΤΗ, Σ’ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΑΝΑΠΑΥΕΤΑΙ Ο ΔΙΟΦΑΝΤΟΣ.

ΣΕ ΕΣΕΝΑ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΣΟΦΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΘΑ ΔΩΣΕΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ.

ΑΚΟΥΣΕ.

Ο ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΤΡΕΨΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΝΕΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΝΑ ΕΚΤΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ.

ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΔΩΔΕΚΑΤΟ ΚΑΙ ΦΥΤΡΩΣΕ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΓΕΝΙ ΤΟΥ.

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑ ΕΒΔΟΜΟ ΑΚΟΜΑ, ΗΡΘΕ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΟΥ Η ΜΕΡΑ.

ΤΟΝ ΠΕΜΠΤΟ ΧΡΟΝΟ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ, ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ.

ΤΙ ΚΡΙΜΑ, ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΑΡΟ ΤΟΥ ΓΙΟ.

ΑΦΟΥ ΕΖΗΣΕ ΜΟΝΑΧΑ ΤΑ ΜΙΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ, ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΗΝ ΠΑΓΩΝΙΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ.

ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ, Ο ΔΙΟΦΑΝΤΟΣ ΒΡΗΚΕ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΣΤΗ ΘΛΙΨΗ ΤΟΥ, ΦΤΑΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ. «

Ο Έλληνας μαθηματικός Διόφαντος έζησε τον τρίτο αιώνα μ.Χ. στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Όταν πέθανε , οι μαθητές του, κατόπιν δικής του επιθυμίας, αντί άλλου επιγράμματος για τον τάφο του, σκάλισαν τον παραπάνω γρίφο που υπολογίζει τα έτη της ζωής του.

Μπορείς να τον λύσεις ;

ΜΥΑΛΟΠΑΓΙΔΑ

Ο Κωστής που την ΕΜΠΑ είπε :

» ΟΥΛΛΟΙ ΟΙ ΕΜΠΑΤΕΣ ΕΝ ΨΕΥΤΕΣ»

Ο Κωστής λέει αλήθεια ή ψέματα ;

ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Επιμενίδης ήταν ξακουστός κατά την αρχαιότητα σοφός, θρησκευτικός διδάσκαλος, προφήτης και μάντης, καταγόμενος από την Κρήτη.

Σύμφωνα με την μυθική παράδοση περί του βίου του, κοιμήθηκε για 57 χρόνια, εξ ου και η παροιμιώδης φράση Επιμενίδιος Ύπνος. Έζησε συνολικά 157 ή 299 χρόνια.

Ο Επιμενίδης έγινε αφορμή και για ένα γνωστό παράδοξο . Σε ένα ποίημά του είχε γράψει:

»Κρῆτες ἀεὶ ψεῦσται» (οι Κρήτες είναι πάντα ψεύτες) .

Το παράδοξο εστιάζεται στο γεγονός , ότι και ο ίδιος ήταν κρητίκος , οπόταν έλεγε αλήθεια ή ψέματα;

Επιμενίδης

ΓΡΑΨΕ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΛΥΣΕ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΙΩΝΙΩΣ ΑΛΥΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

1. Το Δήλιο πρόβλημα

Το δήλιο πρόβλημα ή ο διπλασιασμός του κύβου απασχόλησε τους αρχαίους Έλληνες γεωμέτρες και η αναζήτηση λύσεων, οδήγησε σε μια έντονη ανάπτυξη της Γεωμετρίας.

Το δήλιο πρόβλημα απόκτησε δημοσιότητα όταν το ανέφερε, σε μια τραγωδία o βασιλιάς της Κρήτης Μίνως διαμαρτυρόμενος γιατί το κενοτάφιο, που προοριζόταν για το γυιό του Γλαύκο, ήταν πολύ μικρό για βασιλικό μνημείο και απαιτούσε το διπλασιασμό του όγκου του χωρίς να αλλάξει το κυβικό του σχήμα. Πανελλήνια γνωστό όμως έγινε το πρόβλημα αυτό όταν αναφέρθηκε από το μαντείο του Δήλιου Απόλλωνα, όταν δηλαδή ρωτήθηκε το μαντείο, τι πρέπει να κάνουν για να απαλλαγούν από το λοιμό που μάστιζε το νησί Δήλο, απάντησε ότι τούτο θα συμβεί αν διπλασιάσουν τον κυβικό βωμό του Απόλλωνα. Έτσι το πρόβλημα του διπλασιασμού του κύβου πέρασε στην ιστορία με το όνομα «Δήλιο πρόβλημα».

Οι λύσεις που δόθηκαν στο πρόβλημα, κατά την ελληνική αρχαιότητα, σώθηκαν και φθάσανε σε μάς από τον σχολιαστή των έργων του Αρχιμήδη Ευτόκιο (6 αι. μ.χ). Αυτός σχολιάζοντας ανάλογο πρόβλημα του Αρχιμήδη και τη μέθοδο που αυτός χρησιμοποίησε για να το λύσει, δίνει όλες τις λύσεις παρεμβολής που του ήταν τότε γνωστές από παλαιότερες συγγραφές. Οι λύσεις που δίνει είναι 12 και η αρχαιότερη είναι του Αρχύτα. Οι κυριότερες από τις γνωστές λύσεις προέρχονται από τους :

2. Η Τριχοτόμηση γωνίας

Σήμερα δεν γνωρίζουμε κάτω από ποιες συνθήκες τέθηκε το πρόβλημα της τριχοτόμησης γωνίας στην ελληνική αρχαιότητα. Ξέρουμε όμως ότι αποτελούσε το ένα από τα τρία μεγάλα προβλήματα μετά το Δήλιο και τον τετραγωνισμό του κύκλου. Ουσιαστικά το πρόβλημα έγκειται στην τριχοτόμηση οξείας γωνίας, διότι αν είναι αμβλεία αφαιρούμε απο αυτήν την ορθή που μπορεί να τριχοτομηθεί με χάρακα και διαβήτη. Η τριχοτόμηση όμως μιάς οξείας γωνίας είναι αδύνατο να πραγματοποιηθεί μόνο με χάρακα και διαβήτη γιατί η εξίσωση που την εκφράζει είναι τρίτου βαθμού χωρίς να μπορεί να αναχθεί σε δευτέρου. Πράγματι από τη τριγωνομετρία μας είναι γνωστή η σχέση  στην οποία αν θέσουμε εφ3θ=α και εφθ=x και κάνουμε τις πράξεις θα φθάσουμε στη x3-3αx2-3x+α=0 που είναι η εξίσωση της τριχοτόμησης. Η κατασκευή με χάρακα και διαβήτη των ριζών αυτής της εξίσωσης είναι δυνατή μόνο αν μπορεί αυτή να αναλυθεί σε δύο παράγοντες, ένα πρωτοβάθμιο και ένα δευτεροβάθμιο, όμως αυτό αποδείχθηκε μόλις το 1837, ότι είναι αδύνατο.

Οι αρχαίοι Έλληνες γεωμέτρες όταν οι προσπάθειές τους με το χάρακα και το διαβήτη δεν απέδωσαν, στράφηκαν σε άλλες καμπύλες εκτός του κύκλου και σε άλλες μεθόδους. Το πρώτο αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας ήταν η επινόηση από τον Ιππία τον Ηλείο της πρώτης καμπύλης στην ελληνική Γεωμετρία, μετά την περιφέρεια, της τετραγωνίζουσας, με τη βοήθεια της οποίας έδωσε και τη πρώτη λύση του προβλήματος.

Οι γνωστότεροι αρχαίοι γεωμέτρες που ασχοληθήκανε με το πρόβλημα της τριχοτόμησης της γωνίας ειναι :

3. Ο Τετραγωνισμός του κύκλου

Η μέτρηση του εμβαδού του περικλειομένου από κάποιο σχήμα, ήταν σε όλους τους λαούς, από την εποχή που ακόμη η γεωμετρία ήταν εμπειρικής μορφής, βασική επιδίωξη όλων των γεωμετρών. Από τη στιγμή που διαλέξανε σαν μονάδα μέτρησης των εμβαδών, το τετράγωνο με πλευρά τη μονάδα μήκους, αυτόματα τέθηκε και το πρόβλημα του τετραγωνισμού των διαφόρων σχημάτων.

Αρχικά «τετραγωνίστηκαν» δηλαδή προσδιορίστηκε το εμβαδόν τους, τα ορθογώνια, τα τρίγωνα, τα παραλληλόγραμμα και ορισμένα πολύγωνα. Μετά από αυτό ήταν φυσικό να επιδιωχθεί και ο τετραγωνισμός σχημάτων περικλειομένων από καμπύλες γραμμές και πρώτου από όλα του κύκλου. Ο τετραγωνισμός του κύκλου, το τρίτο από τα μεγάλα προβλήματα της αρχαιότητας, απασχόλησε πολλούς ερευνητές για πολλούς αιώνες και υπήρξε το μεγάλο εμπόδιο πάνω στο οποίο σκόνταψαν μεγάλα ονόματα.

Η απαίτηση του προβλήματος είναι να κατασκευαστεί τετράγωνο ισοδύναμο με δοσμένο κύκλο, αν δηλαδή είναι R η ακτίνα του κύκλου και x η ζητούμενη πλευρά του τετραγώνου, πρέπει να αληθεύει η σχέση , όπου π ο λόγος του μήκους της περιφέρειας προς το μήκος της διαμέτρου του κύκλου. Παρόλο που εμπειρικά είχε διαπιστωθεί ότι ο λόγος π της περιφέρειας προς τη διάμετρο διατηρείται σταθερός, ωστόσο η κατασκευή αυτού του λόγου και όταν ακόμη η Γεωμετρία εφοδιασμένη με την απόδειξη είχε γίνει επιστήμη, στάθηκε αδύνατη. Υπήρξαν κατασκευές του π μεγαλοφυείς κατά τη σύλληψη όχι όμως πραγματοποιημένες σύμφωνα με την απαίτηση του «χάρακα και του διαβήτη» που έθεταν τότε. Παράλληλα έγιναν μεγαλειώδεις προσπάθειες υπολογισμού της τιμής του π, οι οποίες με πρωτεργάτη τον Αρχιμήδη, έδωσαν ένδοξα αποτελέσματα.

Ο πρώτος που ασχολήθηκε με τον τετραγωνισμό του κύκλου είναι οΑναξαγόρας ο Κλαζομένιος (500-428 π.χ) δάσκαλος και φίλος του Περικλή. Στη συνέχεια ασχολήθηκαν οι Ιπποκράτης ο Χίος (470- 400 π.χ) ο σοφιστήςΑντιφών ο Αθηναίος (περί το 430 π.χ) ο επίσης σοφιστής Βρύσων ο Ηρακλειώτης σύγχρονος του Αντιφώντα. Ουσιαστική ώθηση στο πρόβλημα του τετραγωνισμού του κύκλου, δόθηκε από τον σοφιστή Ιππία τον Ηλείο (β’ μισό του 5ου αι. π.χ) και από τους Πάππο (3ος αι. μ.χ) και τον Δεινόστρατο (4ος αι. π.χ) αδελφό του Μέναιχμου.

Ο Ιάμβλιχος (250-325 μ.χ) αναφέρει ότι τον τετραγωνισμό του κύκλου κατόρθωσαν :

  • O Αρχιμήδης (267-212 π.χ) με τη βοήθεια της «Έλικας».
  • Ο Νικομήδης (περίπου 200 π.χ) με την καμπύλη που ονομαζόταν «ιδίως τετραγωνίζουσα».
  • Ο Απολλώνιος (265-170 π.χ) με την καμπύλη που ονόμαζε ο ίδιος «αδελφή της κοχλοειδούς» που ήταν όμως ίδια με την καμπύλη του Νικομήδη.
  • Ο Κάρπος με κάποια καμπύλη την οποία ονομάζει απλά «εκ διπλής κινήσεως προερχομένη».

Και άλλοι πολλοί !!

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΙ (ΠΛΗΡΗΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ)

 Α
Αβροτέλεια 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Αγάθαρχος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ.
Αγησίστρατος 2ος αιώνας π.Χ.
Αγρίππας 1ος – 2ος αιώνας μ.Χ.
Άδραστος 1ος – 2ος αιώνας μ.Χ.
Αέτιος 2ος αιώνας μ.Χ.
Αθήναος 2ος αιώνας π.Χ.
Αθήναιος ο Κυζικηνός 4ος αιώνας π.Χ.
Αίθρα 10-9 αιώνας π.Χ.
Αινείας 1ος – 2ος αιώνας μ.Χ.
Αισχύλος 5ος – 4ος αιώνας π.Χ.
Αλέξανδρος 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Αλέξανδρος ο Αιτωλός 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Αλέξανδρος ο Αφροδισιεύς 2ος αιώνας μ.Χ.
Αμεινοκλής ο Κορίνθιος 7ος αιώνας π.Χ.
Αμύλκας ο Ηρακλεώτης 4ος αιώνας π.Χ.
Αμφίνομος 4ος αιώνας π.Χ.
Αναξαγόρας ο Κλαζομένιος 500-428 π.Χ.
Ανάξαρχος ο Αβδηρίτης 4ος αιώνας π.Χ.
Αναξίμανδρος 6ος αιώνας π.Χ.
Αναξιμένης ο Ευρυστράτου 570-500 π.Χ.
Ανατόλιος 3ος – 4ος αιώνας μ.Χ.
Ανδρίας 2ος αιώνας π.Χ.
Άνδρων 5ος – 4ος αιώνας π.Χ.
Αντιφών ο Αθηναίος 5ος αιώνας π.Χ.
Αξιοθέα 4ος αιώνας π.Χ.
Απελλής ο Κυρηναίος 4ος αιώνας π.Χ.
Απολλόδωρος ο Λογιστικός 2ος αιώνας π.Χ.
Απολλώνιος ο Μύνδειος 2ος αιώνας π.Χ.
Απολλώνιος ο Περγαίος 3ος – 2ος αιώνας π.Χ.
Άρατος 305-240 π.Χ.
Αρετή η Κυρηνεία 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Αριγνώτη 6ος αιώνας π.Χ.
Αρίμνηστος ο Σάμιος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Αρισταίος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ.
Αρισταίος ο Νεώτερος 1ος αιώνας π.Χ.
Αρισταίος ο Πρεσβύτερος 4ος αιώνας π.Χ.
Αρίσταρχος ο Σάμιος 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Αριστέας 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Αρίστιππος ο Κυρηναίος 435-336 π.Χ.
Αριστόθηρος 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Αριστόθηρος 3ος αιώνας π.Χ.
Αριστοκράτης ο Ρήγειος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Αριστόξενος 4ος αιώνας π.Χ.
Άριστος 4ος αιώνας π.Χ.
Αριστοτέλης ο Σταγειρίτης 384-322 π.Χ.
Αριστοφάνης 4ος αιώνας π.Χ.
Αρίστυλλος ο Μέγας 3ος αιώνας π.Χ.
Αρίστυλλος ο Μικρός 3ος αιώνας π.Χ.
Αρίστυλος 3ος αιώνας π.Χ.
Αρκεσίλαος 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Αρχίας ο Κορίνθιος 3ος αιώνας π.Χ.
Αρχιμήδης 287-212 π.Χ.
Άρχιππος ο Σάμιος 5ος αιώνας π.Χ.
Άρχιππος ο Ταραντίνος 5ος αιώνας π.Χ.
Αρχύτας ο Ταραντίνος 440-360 π.Χ.
Ασκληπιόδοτος 5ος αιώνας μ.Χ.
Άτταλος ο Ρόδιος 3ος – 2ος αιώνας π.Χ.
Αυτόλυκος ο Πριηνεύς 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Αχιλλεύς Τάτιος ο Αλεξανδρεύς 2ος – 3ος αιώνας μ.Χ.
Β
Βαβέλυκα η Αργεία 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Βιτάλη 6ος – 5ος αιώνας π.Χ.
Βίτων 2ος αιώνας π.Χ.
Βίων ο Αβδηρίτης 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Βόηθος ο Γεωμέτρης 3ος – 2ος αιώνας π.Χ.
Βοΐδας 5ος αιώνας π.Χ.
Βοιώ η Αργεία 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Βούθηρος 4ος αιώνας π.Χ.
Βροντίνος 5ος – 4ος αιώνας π.Χ.
Βροντίνος ο Κρότωνιάτης 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Βροντίνος ο Μεταποντίνος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Βρύσων ο Ηρακλειώτης 5ος αιώνας π.Χ.
Βώλος 5ος – 4ος αιώνας π.Χ.
Γ
Γέλων 3ος αιώνας π.Χ.
Γεμίνος ο Ρόδιος 2ος αιώνας π.Χ.
Δ
Δαιμώναξ ο Κυρηναίος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Δαμιανός 4ος – 5ος αιώνας μ.Χ.
Δαμώ 6ος αιώνας π.Χ.
Δεινόστρατος 4ος αιώνας π.Χ.
Δεινώ 6ος αιώνας π.Χ.
Δερκυλίδας 1ος αιώνας μ.Χ.
Δημακίδης 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Δημήτριος 3ος αιώνας π.Χ.
Δημήτριος ο Αλεξανδρεύς 3ος αιώνας μ.Χ.
Δημήτριος ο Λάκων 3ος – 2ος αιώνας π.Χ.
Δημήτριος ο Ραθηνού 2ος αιώνας π.Χ.
Δημόκριτος ο Αβδηρίτης 460-360 π.Χ.
Διάδης 4ος αιώνας π.Χ.
Δίδυμος ο Αλεξανδρεύς 1ος αιώνας π.Χ.
Δικαίαρχος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ.
Δικαίαρχος ο Μεσσήνιος 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Διογένης ο Απολλωνιάτης 5ος αιώνας π.Χ.
Διογένης ο Σμυρναίος 4ος αιώνας π.Χ.
Διόδωρος 1ος π.Χ – 1ος μ.Χ. αιώνας
Διοκλής 2ος αιώνας π.Χ.
Διονύσιος 3ος – 2ος αιώνας π.Χ.
Διονύσιος 1ος αιώνας π.Χ.
Διονύσιος 2ος – 3ος αιώνας μ.Χ.
Διονύσιος ο Αλεξανδρεύς 3ος αιώνας π.Χ.
Διονυσόδωρος 2ος αιώνας π.Χ.
Διονυσόδωρος 2ος – 1ος αιώνας π.Χ.
Διονυσόδωρος ο Κνίδιος 5ος αιώνας μ.Χ.
Διοτίμα από τη Μαντινεία 6ος – 5ος αιώνας π.Χ.
Διόφαντος ο Αλεξανδρεύς 3ος – 4ος αιώνας μ.Χ.
Δομνίνος ο Λαρισαίος 5ος αιώνας μ.Χ.
Δοσίθεος 3ος αιώνας π.Χ.
Ε
Εκαταίος 6ος αιώνας π.Χ.
Εκαταίος ο Μιλήσιος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
‘Εκφαντος 5ος αιώνας π.Χ.
Ελικών ο Κυζικηνός 4ος αιώνας π.Χ.
Ελοθαλής ο Κώος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Ελορίς η Σαμία 6ος αιώνας π.Χ.
Επιγένης 1ος αιώνας μ.Χ.
Επιμενίδης ο Κρής 6ος – 5ος αιώνας π.Χ.
Επιμενίδης ο Κρης 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Επιφάνειας ο Κύπριος 4ος αιώνας μ.Χ.
Ερατοσθένης 279-194 π.Χ.
‘Ερμαρχος 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Ερμείας 2ος αιώνας μ.Χ.
‘Ερμίππος 3ος – 4ος αιώνας μ.Χ.
Ερμόδωρος 4ος αιώνας μ.Χ.
Ερμότιμος ο Κολοφώνιος 4ος αιώνας π.Χ.
Ερύκινος 1ος αιώνας μ.Χ.
Εύδημος 2ος αιώνας π.Χ.
Εύδημος ο Ρόδιος 350-290 π.Χ.
Εύδοξος ο Κνίδιος 408-355 π.Χ.
Ευκλείδης 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Ευκτήμων 5ος αιώνας π.Χ.
Ευπαλίνος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Ευπαλίνος 6ος αιώνας π.Χ.
Ευρυμένης ο Ολυμπιονίκης 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Εύρυτος 5ος αιώνας π.Χ.
Ευφράνωρ 4ος αιώνας π.Χ.
Εχεκράτεια η Φλιασία 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Εχεκράτης 5ος αιώνας π.Χ.
Ζ
Ζάλευκος ο Λοκρός 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Ζάμολξις ο Θράξ 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Ζεύξιππος 3ος αιώνας π.Χ.
Ζηνόδοτος ο Εφέσιος 5ος – 4ος αιώνας π.Χ.
Ζηνόδωρος 2ος αιώνας π.Χ.
Ζήνων ο Ελεάτης 495-435 αιώνας π.Χ.
Ζήνων ο Σιδώνιος 2ος – 1ος αιώνας π.Χ.
Ζώπυρος ο Κολοφώνιος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Ζώπυρος ο Μεταποντίνος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Η
Ηλιόδωρος ο Λαρισαίος 3ος – 4ος αιώνας μ.Χ.
Ηρακλείδης ο Ποντικός 4ος αιώνας π.Χ.
Ηρακλείδης ο Ταραντίνος 3ος – 2ος αιώνας π.Χ.
Ηράκλειτος 1ος αιώνας μ.Χ.
Ηρωδιανός 2ος αιώνας μ.Χ.
Ήρων 4ος – 5ος αιώνας μ.Χ.
Ήρων ο Αλεξανδρεύς 1ος π.Χ – 1ος μ.Χ. αιώνας
Ηφαιστίων 3ος – 4ος αιώνας μ.Χ.
Θ
Θαλής ο Μιλήσιος 643-548 π.Χ.
Θεαγένης 5ος αιώνας π.Χ.
Θεάδουσα η Λάκαινα 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Θεαίτητος ο Αθηναίος 5ος – 4ος αιώνας π.Χ.
Θεαίτητος ο Ρήγειος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Θεανώ 6ος αιώνας π.Χ.
Θεανώ κόρη του Πολυκράτους 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Θεανώ, γυναίκα του Μεταποντίνου Βροντίνου 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Θεμισταγόρας 3ος – 2ος αιώνας π.Χ.
Θεμιστόκλεια 6ος αιώνας π.Χ.
Θεοδόσιος 3ος – 2ος αιώνας π.Χ.
Θεοδόσιος ο Τριπολίτης 2ος αιώνας π.Χ.
Θεόδωρος ο Κυρηναίος 5ος αιώνας π.Χ.
Θεόδωρος ο Σάμιος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Θεόδωρος ο Σολεύς 3ος – 2ος αιώνας π.Χ.
Θεόφραστος ο Λεσβίος 373-288 π.Χ.
Θέστωρ ο Ποσειδώνιος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Θεύδιος ο Μάγνης 4ος αιώνας π.Χ.
Θέων ο Αλεξανδρεύς 4ος αιώνας μ.Χ.
Θέων ο Σμυρναίος 2ος αιώνας μ.Χ.
Θρασυάλκης 5ος αιώνας π.Χ.
Θρασυδαίος 3ος αιώνας π.Χ.
Θυμαρίδας ο Πάριος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ.
Θύρσος ο Κώος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Ι
Ιάμβλιχος 3ος – 4ος αιώνας μ.Χ.
Ιέριος 5ος αιώνας π.Χ.
Ιέριος ο φιλόσοφος 3ος – 4ος αιώνας μ.Χ.
Ικέτας 5ος αιώνας π.Χ.
Ίππαρχος 2ος αιώνας π.Χ.
Ίππασος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ.
Ίππασος ο Αθηναίος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Ίππασος ο Λοκρός 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Ιππίας ο Ηλείος 5ος αιώνας π.Χ.
Ιπποκράτης ο Χίος 470-400 π.Χ.
Ιππόνικος ο Γεωμέτρης 3ος – 2ος αιώνας π.Χ.
Ίππων ο Σάμιος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ.
Ίππων ο Σάμιος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Ισίδωρος εκ Τύρου 4ος αιώνας π.Χ.
Ίων ο Χίος 483-422 π.Χ.
Κ
Καλλίας 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Κάλλιππος ο Κυζικηνός 4ος αιώνας π.Χ.
Καλλίστρατος 4ος αιώνας π.Χ.
Κάρπος ο Αντιοχεύς 1ος αιώνας μ.Χ.
Κέκρωψ 5ος – 4ος αιώνας π.Χ.
Κλαύδιος Πτολεμαίος 108-178 μ.Χ.
Κλεαίχμα αδελφή Αυτοχαρίδα του Λάκωνος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Κλεάνθης 3ος αιώνας π.Χ.
Κλεινίας 5ος αιώνας π.Χ.
Κλεινίας ο Ταραντίνος 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Κλεόβουλος ο Ρόδιος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Κλεόμβροτος ο Λακεδαιμόνιος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Κλεομήδης 2ος αιώνας μ.Χ.
Κλεόστρατος 7ος – 6ος αι. π.Χ.
Κόνων ο Σάμιος 3ος αιώνας π.Χ.
Κράτης ο Χαλκιδεύς 4ος αιώνας π.Χ.
Κρατησίκλεια 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Κράτιστος 3ος – 2ος αιώνας π.Χ.
Κρατύλος 5ος αιώνας π.Χ.
Κριτόδημος 2ος αιώνας π.Χ.
Κτησίβιος 3ος αιώνας π.Χ.
Λ
Λακύδης 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Λάκων 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Λασθένεια η Αρκάδισσα 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Λασθένια 4ος αιώνας π.Χ.
Λεόντιος 4ος αιώνας π.Χ.
Λεπτίνης 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Λερσεύς ο Κιττιεύς 3ος αιώνας π.Χ.
Λεύκιππος 5ος αιώνας π.Χ.
Λεωδάμας ο Θάσιος 5ος – 4ος αιώνας π.Χ.
Λέων ο Βυζάντιος 4ος αιώνας π.Χ.
Λέων ο Φλειάσιος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Λεωνίδας ο Αλεξανδρεύς 1ος αιώνας μ.Χ.
Λεωνίδας ο Λακεδαιμόνιος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Λύσις 6ος – 5ος αιώνας π.Χ.
Μ
Μάγνης 3ος – 4ος αιώνας μ.Χ.
Μαμέρτιος 6ος αιώνας π.Χ.
Μανδρόλυτος 6ος αιώνας π.Χ.
Μανδρυάτης 6ος αιώνας π.Χ.
Μαρίνος ο Τύριος 1ος αιώνας μ.Χ.
Μαρκιανός 4ος αιώνας μ.Χ.
Μαστρικέτας ο Λεσβίος 7ος – 6ος αιώνας π.Χ.
Μεγεθίων 4ος αιώνας μ.Χ.
Μελίσσα 6ος αιώνας π.Χ.
Μέλισσος ο Σάμιος 5ος αιώνας π.Χ.
Μέναιχμος 4ος αιώνας π.Χ.
Μενέλαος 1ος αιώνας μ.Χ.
Μενέστωρ 5ος αιώνας π.Χ.
Μενίππος ο Πελοποννήσιος 4ος αιώνας π.Χ.
Μένων ο Κρότωνιάτης 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Μέτων ο Γεωμέτρης 5ος αιώνας π.Χ.
Μητρόδωρος 4ος αιώνας π.Χ.
Μητρόδωρος 5ος αιώνας μ.Χ.
Μητρόδωρος ο Κώος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Μιλτιάδης 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Μνασέας ο Κερκυραίος 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Μνήσαρχος 6ος αιώνας π.Χ.
Μοίρις 6ος αιώνας π.Χ.
Μυία 6ος αιώνας π.Χ.
Μυωνίδης 4ος αιώνας π.Χ.
Ν
Ναυκράτης 2ος αιώνας π.Χ.
Ναυσιφάνης 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Νεοκλείδης 4ος αιώνας π.Χ.
Νεσσάς 4ος αιώνας π.Χ.
Νικαρέτη η Κορινθία 4ος αιώνας π.Χ.
Νικόμαχος ο Γερασηνός 1ος – 2ος αιώνας μ.Χ.
Νικομήδης 3ος – 2ος αιώνας π.Χ.
Νικοτέλης ο Κυρηναίος 3ος αιώνας π.Χ.
Νίκων 1ος π.Χ – 1ος μ.Χ. αιώνας
Νισθαιάδουσα 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Ξ
Ξεναγόρας 3ος – 2ος αιώνας π.Χ.
Ξενοκράτης ο Χαλκηδόνιος 4ος αιώνας π.Χ.
Ξενοφάνης 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Ξενόφιλος 4ος αιώνας π.Χ.
Ο
Οινοπίδης ο Χίος 5ος αιώνας π.Χ.
Όκελλος 5ος – 4ος αιώνας π.Χ.
Οκκελώ και Εκκελώ (αδελφές) από τις Λευκανές 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Ολυμπιόδωρος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Όμηρος 8ος αι. π.Χ.
Όψιμος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ.
Π
Παλαμήδης 12ος αι. π.Χ.
Παναίτιος 2ος αιώνας π.Χ.
Πανδροσίων 4ος αιώνας μ.Χ.
Πάππος ο Αλεξανδρεύς 4ος αιώνας μ.Χ.
Παρμενίδης του Πύρητος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ.
Παρμενίσκος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Παρμενίων 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Παρμενίων 3ος αιώνας π.Χ.
Πατροκλής 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Παύλος 3ος – 4ος αιώνας μ.Χ.
Παυσανίας 6ος – 5ος αιώνας π.Χ.
Πείθων 4ος αιώνας μ.Χ.
Πεισιρρόδη η Ταραντινίς 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Περικλής 1ος – 2ος αιώνας μ.Χ.
Περικτιόνη 5ος αιώνας π.Χ.
Περσεύς 2ος αιώνας π.Χ.
Πέτρων 5ος – 4ος αιώνας π.Χ.
Πλάτων 427-347 π.Χ.
Πλούταρχος 46-126 μ.Χ.
Πλωτίνος 3ος αιώνας μ.Χ.
Πολέμαρχος ο Κυζικηνός 4ος αιώνας π.Χ.
Πολύαινος 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Πολυγνώτη 7ος – 6ος αι. π.Χ.
Πολύειδος 4ος αιώνας π.Χ.
Πολύκλειτος ο Πρεσβύτερος 5ος – 4ος αιώνας π.Χ.
Πορφύριος 3ος – 4ος αιώνας μ.Χ.
Ποσειδώνιος ο Σύρος 2ος αιώνας π.Χ.
Πρόκλος ο Λύκιος 410-485 μ.Χ.
Πρώρος 5ος αιώνας π.Χ.
Πρώρος ο Κυρηναίος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Πρωταγόρας 5ος αιώνας π.Χ.
Πρωταγόρας 4ος αιώνας π.Χ.
Πτολεμαΐς 6ος αιώνας π.Χ.
Πυθαγόρας ο Σάμιος 586-500 π.Χ.
Πυθαΐς 2ος αιώνας π.Χ.
Πυθέας ο Μασσαλιώτης 4ος αιώνας π.Χ.
Ρ
Ρυνδακώ 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Σ
Σέλευκος 2ος αιώνας π.Χ.
Σέξτος ο Εμπειρικός 2ος αιώνας μ.Χ.
Σεραπίων 2ος αιώνας π.Χ.
Σερήνος 2ος – 3ος αιώνας μ.Χ.
Σιμμίας ο Θηβαίος 5ος αιώνας π.Χ.
Σίμος ο Ποσειδώνειος 5ος – 4ος αιώνας π.Χ.
Σκοπίνας 3ος – 2ος αιώνας π.Χ.
Σκύλαξ ο Καρυανδρεύς 5ος αιώνας π.Χ.
Σπεύσιππος ο Αθηναίος 4ος αιώνας π.Χ.
Σπίνθαρος ο Κορίνθιος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Σπόρος 1ος αιώνας μ.Χ.
Στράτων ο Λαμψακηνός 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Συριανός 5ος αιώνας μ.Χ.
Σύρος 3ος – 4ος αιώνας μ.Χ.
Σωκράτης 470-399 π.Χ.
Σωσιγένης 1ος αιώνας π.Χ.
Σωτήριχος, 2ος – 3ος αιώνας μ.Χ.
Τ
Τηλαύγης 6ος αιώνας π.Χ.
Τηλεφάνης 6ος αιώνας π.Χ.
Τίμαιος ο Λοκρός 5ος αιώνας π.Χ.
Τιμάρατος ο Λοκρός 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Τιμοχάρις 3ος αιώνας π.Χ.
Τυμίχα 6ος αιώνας π.Χ.
Τυρσηνίς η Συβαρίτις 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Υ
Υπατία 370-415 μ.Χ.
Υψικλης 2ος – 1ος αιώνας π.Χ.
Φ
Φαεινός 5ος αιώνας π.Χ.
Φαίδρος 2ος αιώνας μ.Χ.
Φειδίας ο Συρακόσιος 4ος – 3ος αιώνας π.Χ.
Φερεκύδης ο Δήλιος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Φιλέας ο Ταυρομένιος 4ος αιώνας π.Χ.
Φίλιππος ο Μενδαίος 4ος αιώνας π.Χ.
Φίλιππος ο Οπούντιος 4ος αιώνας π.Χ.
Φιλόλαος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ.
Φίλων ο Βυζάντιος 3ος – 2ος αιώνας π.Χ.
Φίλων ο εκ Γαδάρων 1ος π.Χ – 1ος μ.Χ. αιώνας
Φίλων ο Τυανεύς 1ος – 2ος αιώνας μ.Χ.
Φιλωνίδης 2ος αιώνας π.Χ.
Φιντύς 6ος αιώνας π.Χ.
Φύτειος ο Ρήγειος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Φώκος ο Σάμιος 6ος αιώνας π.Χ.
Χ
Χάρμανδρος 1ος αιώνας π.Χ.
Χαρώνδας ο Κατάνειος 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Χειλωνίς 6ος – 5ος αιώνας π.Χ. περίπου.
Χρύσιππος 3ος αιώνας π.Χ.

 

ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

        ΥΠΑΤΙΑ

ΑΙΘΡΑ (10ος – 9ος π.Χ. αιώνας)

Κόρη του βασιλιά της Τροιζήνος Πιτθέα και μάνα του Θησέα. Η Αίθρα μάθαινε λογιστική (αριθμητική) στα παιδιά της Τροιζήνας, με εκείνη την πολύπλοκη μέθοδο, που προκαλεί δέος, μιας και δεν υπήρχε το μηδέν και οι αριθμοί συμβολίζονταν πολύπλοκα, αφού τα σύμβολά τους απαιτούσαν πολλές επαναλήψεις (Κρητομυκηναϊκό σύστημα αρίθμησης)

ΠΟΛΥΓΝΩΤΗ (7ος – 6οςπ.Χ. αιώνας)

Ο ιστορικός Λόβων ο Αργείος αναφέρει την Πολυγνώτη ως σύντροφο και μαθήτρια του Θαλή. Γνώστρια κατά τον Βοήθιο πολλών γεωμετρικών θεωρημάτων, λέγεται (μαρτυρία Βιτρουβίου), πως και αυτή συντέλεσε στην απλούστευση των αριθμητικών συμβόλων με την εισαγωγή της αρχής της ακροφωνίας, δηλαδή με την εισαγωγή αλφαβητικών γραμμάτων που αντιστοιχούσαν το καθένα σε το καθένα στο αρχικό γράμμα του ονόματος του αριθμού. Έτσι το Δ αρχικό του ΔΕΚΑ, παριστάνει τον αριθμό 10. Το Χ, αρχικό του ΧΙΛΙΑ παριστάνει τον αριθμό 1000 κοκ Κατά τον Βιτρούβιο η Πολυγνώτη διετύπωσε και απέδειξε πρώτη την πρόταση “ΕΝ ΚΥΚΛΩ Η ΕΝ ΤΩ ΗΜΙΚΥΚΛΙΩ ΓΩΝΙΑ ΟΡΘΗ ΕΣΤΙΝ”

ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΙΑ (6οςαιώνας π.Χ.).

Ο Διογένης ο Λαέρτιος λόγιος-συγγραφέας την αναφέρει ως Αριστόκλεια ή Θεόκλεια. Ο Πυθαγόρας πήρε τιςπερισσότερεςαπό τιςηθικές του αρχές από την Δελφική ιέρεια Θεμιστόκλεια, που συγχρόνως τον μύησε στιςαρχές της αριθμοσοφίας και της γεωμετρίας. Σύμφωνα με τον φιλόσοφο Αριστόξενο (4οςπ.Χ. αιώνας) η Θεμιστόκλεια δίδασκε μαθηματικά σε όσους από τους επισκέπτες των Δελφών είχαν την σχετική έφεση. Ο μύθος αναφέρει ότι η Θεμιστόκλεια είχε διακοσμήσει τον βωμό του Απόλλωνα με γεωμετρικά σχήματα. Κατά τον Αριστόξενο ο Πυθαγόρας θαύμαζε τιςγνώσεις και την σοφία τηςΘεμιστόκλειας γεγονός που τον ώθησε να δέχεται αργότερα και στην Σχολή του γυναίκες.

ΘΕΑΝΩ (6ος π.Χ. αιώνας)

Η Θεανώ από τον Κρότωνα, κόρη του γιατρού Βροντίνου, ήταν μαθήτρια και ένθερμη οπαδός του Πυθαγόρα. Παντρεύτηκε στην Σάμο τον μεγάλο Μύστη με τον οποίο είχε 36 χρόνια διαφορά ηλικίας. Δίδαξε στις πυθαγόρειες σχολές της Σάμου και του Κρότωνα. Η Θεανώ θεωρείται η ψυχή της θεωρίας των αριθμών, που έπαιξαν κυριαρχικό και καίριο ρόλο στην πυθαγόρεια διδασκαλεία. Στην ίδια αποδίδεται η πυθαγόρεια άποψη της “Χρυσής Τομής”. Της αποδίδονται ακόμα διάφορες κοσμολογικές θεωρίες. Μετά τον θάνατο του Πυθαγόρα η Θεανώ τον διαδέχθηκε ως επικεφαλής της διασκορπισμένης πλέον κοινότητας. Με την βοήθεια των θυγατέρων της (Δαμούς, Μυίας ή Μυρίας και Αριγνώτης) διέδωσε το επιστημονικό και φιλοσοφικό πυθαγόρειο σύστημα σε όλη την Ελλάδα και την Αίγυπτο. Η Θεανώ έγραψε και βιβλιογραφία του Πυθαγόρα, που χάθηκε. Με τον Πυθαγόρα απέκτησε, εκτός από τις θυγατέρες και δύο υιούς, τον Τηλαύγη και τον Μνήσαρχο. Ο Ιάμβλιχος την μνημονεύει ως ‘μαθηματικόν άξιαν μνήμης κατά παιδείαν’.

ΔΑΜΩ (6ος π.Χ. αιώνας).

Θυγατέρα του Πυθαγόρα και της Θεανούς δίδαξε τα πυθαγόρεια δόγματα στην Σχολή του Κρότωνος. Μετά την διάλυση της Σχολής, η Δαμώ, στην οποία ο Πυθαγόρας είχε εμπιστευτεί τα γραπτά του έργα, με την ρητή εντολή να μην τα ανακοινώσει σε αμύητους, κατέφυγε στην Αθήνα. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα τήρησε την παραγγελία του πατέρα της. Αργότερα όμως δημοσίευσε μόνο την γεωμετρική διδασκαλία του Πυθαγόρα, με την βοήθεια του Φιλολάου και του Θυμαρίδα. Η έκδοση αυτή, που είχε (σύμφωνα με τον Ιάμβλιχο) τον τίτλο ‘Η ΠΡΟΣΠΥΘΑΓΟΡΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ’. Ήταν μία γεωμετρία ανωτέρου επιπέδου. Κατά τον Γέμινο, η κατασκευή του κανονικού τετραέδρου και η κατασκευή του κύβου οφείλονται στην Δαμώ. Η Δαμώ παντρεύτηκε στην Αθήνα κάποιον πυθαγόρειο και απέκτησε μία κόρη την Βιτάλη. Ο Διογένης ο Λαέρτιος της αποδίδει την θεώρησι : “ΤΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ ΤΟ ΚΑΛΛΙΣΤΟΝ ΣΦΑΙΡΑΝ ΕΙΝΑΙ ΤΩΝ ΣΤΕΡΕΩΝ, ΤΩΝ Δ’ ΕΠΙΠΕΔΩΝ ΚΥΚΛΟΝ’

ΑΡΙΓΝΩΤΗ (6ος π.Χ. αιώνας).

Φιλόσοφος, συγγραφέας, μαθηματικός από την Σάμο. Ο Πορφύριος την αναφέρει ως θυγατέρα του Πυθαγόρα. “ΑΛΛΟΙ ΔΕ ΕΚ ΘΕΑΝΟΥΣ…ΥΙΟΝ ΤΗΛΑΥΓΗ ΠΥΘΑΓΟΡΟΥ ΑΝΑΓΡΑΦΟΥΣΙ ΚΑΙ ΘΥΓΑΤΕΡΑΝ ΜΥΙΑΝ, ΟΙ ΔΕ ΚΑΙ ΑΡΙΓΝΩΤΗΝ”. Το λεξικό του Σούδα την αναφέρει ως μαθήτρια του Πυθαγόρα “Αριγνώτη : μαθήτρια Πυθαγόρα του μεγάλου και Θεανούς, Σάμια φιλόσοφος Πυθαγορική”. Η Αριγνώτη έγραψε πολλά φιλοσοφικά έργα και μαθηματικό βιβλίο με τίτλο “ΠΕΡΙ ΑΡΙΘΜΩΝ” που χάθηκε. Μετά την διάλυση της Σχολής επέστρεψε στην Σάμο.

ΜΥΙΑ (6ος π.Χ. αιώνας).

Μυία ή Μυρία, κόρη του Πυθαγόρα και της Θεανούς. Πυθαγόρεια και η ίδια. Γυναίκα του Μίλωνος του Κροτωνιάτου. Δίδαξε στην Σχολή του Κρότωνος. Αναφέρεται ως γνώστρια της γεωμετρίας. Της αποδίδεται η επινόηση της τρίτης (ή εστηκυίας) μεσότητος, δηλαδή αναλογίας. 

ΔΕΙΝΩ (6ος π.Χ. αιώνας).

Γυναίκα του Βροντίνου. Μαθήτρια και πεθερά του Πυθαγόρα, γνώστρια της αριθμοσοφίας. Μελέτησε, κατά τον Dasypodious, τους ελλιπείς αριθμούς. Ένας αριθμός λέγεται ελλιπής, όταν οι γνήσιοι διαιρέτες του (δηλαδή οι διαιρέτες εκτός του εαυτού του), αν προστεθούν δίνουν άθροισμα μικρότερο του ιδίου του αριθμού. Έτσι ο αριθμός 8 είναι ελλιπής γιατί 1+2+4=7<8

ΕΛΟΡΙΣ η Σαμία (6ος π.Χ. αιώνας).

Μαθήτρια του Πυθαγόρα. Γνώστρια της Γεωμετρίας.

ΦΙΝΤΥΣ (6ος π.Χ. αιώνας).

Αναφέρεται και ως Φίλτυς. Μαθήτρια του Πυθαγόρα, θυγατέρα του Θέοφρη από τον Κρότωνα και αδελφή του Βυνδάκου. Δίδαξε στην Σχολή του Κρότωνος. Ο Ρωμαίος συγγραφέας Βοήθιος την αναφέρει ως εμπνεύστρια της ισότητας που συνδέει τις Πυθαγόρειες τριάδες.

ΜΕΛΙΣΣΑ (6ος π.Χ. αιώνας).

Μαθήτρια του Πυθαγόρα. Ασχολήθηκε με την κατασκευή κανονικών πολυγώνων. Ο Λόβων ο Αργείος γράφει για μία άγνωστη εργασία της : “Ο ΚΥΚΛΟΣ ΦΥΣΙΝ (η Μελίσσα) ΤΩΝ ΕΓΓΡΑΦΟΜΕΝΩΝ ΠΟΛΥΓΩΝΩΝ ΑΠΑΝΤΩΝ ΕΣΤΙ”.

ΤΥΜΙΧΑ (6ος π.Χ. αιώνας).

Η Τυμίχα γυναίκα του Κροτωνιάτου Μυλλίου ήταν (σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο) Σπαρτιάτισσα, γεννημένη στον Κρότωνα. Από πολύ νωρίς έγινε μέλος της Πυθαγόρειας κοινότητος . Αναφέρεται από τον Ιάμβλιχο ένα σύγγραμμά της σχετικά με τους “φίλους αριθμούς”. Μετά την καταστροφή της σχολής από τους δημοκρατικούς του Κρότωνος η Τυμίχα κατέφυγε στις Συρακούσες. Ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος απαίτησε από την Τυμίχα να του αποκαλύψει τα μυστικά της Πυθαγόρειας διδασκαλείας έναντι μεγάλης αμοιβής. Αυτή αρνήθηκε κατηγορηματικά και μάλιστα έκοψε με τα δόντια την γλώσσα της και την έφτυσε στο πρόσωπο του Διονυσίου. Το γεγονός αυτό αναφέρουν ο Ιππόβοτος και ο Νεάνθης

ΠΤΟΛΕΜΑΪΣ (6ος π.Χ. αιώνας).

Νεοπυθαγόρεια φιλόσοφος, μουσικός και μαθηματικός. Την αναφέρει ο Πορφύριος στο έργο του “ΕΙΣ ΤΑ ΑΡΜΟΝΙΚΑ ΠΤΟΛΕΜΑΙΟΥ ΥΠΟΜΝΗΜΑ”. Κατά τον Πορφύριο (νεοπλατωνικό φιλόσοφο του 3ου μ.Χ. αιώνα) η Πτολεμαϊς μεταξύ άλλων απέδειξε και την πρόταση : “ΕΑΝ ΔΥΟ ΑΡΙΘΜΟΙ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΑΝΤΕΣ ΑΛΛΗΛΟΥΣ ΠΟΙΩΣΙ ΤΙΝΑΣ, ΟΙ ΓΕΓΟΜΕΝΟΙ ΕΞ ΑΥΤΩΝ ΙΣΟΙ ΑΛΛΗΛΟΙΣ ΕΣΟΝΤΑΙ” (δηλαδή αβ=βα)

ΠΥΘΑΓΟΡΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ (γύρω στον 6ον – 5ον π.Χ. αιώνα).

ΔΙΟΤΙΜΑ από την Μαντινεία (6ος – 5ος π.Χ. αιώνας).

Στο “Συμπόσιον” του Πλάτωνος, ο Σωκράτης αναφέρεται στην Δασκάλα του Διοτίμα, ιέρεια στην Μαντίνεια, που υπήρξε Πυθαγόρεια και γνώστρια της πυθαγόρειας αριθμοσοφίας. Κατά μαρτυρία του Ξενοφώντος, η Διοτίμα δεν ήταν άπειρη των πλέον δυσκολονόητων γεωμετρικών θεωρημάτων.

ΒΙΤΑΛΗ (6ος – 5ος π.Χ. αιώνας).

Βιτάλη ή και Βιστάλα, κόρη της Δαμούς και εγγονή του Πυθαγόρα. Γνώστρια των πυθαγόρειων μαθηματικών. Η Δαμώ προτού πεθάνει της εμπιστεύτηκε τα “υπομνήματα”, δηλαδή τα φιλοσοφικά κείμενα του πατέρα της.

ΠΕΡΙΚΤΙΟΝΗ (5ος π.Χ. αιώνας).

Πυθαγόρεια φιλόσοφος, συγγραφέας και μαθηματικός. Διάφορες πηγές την ταυτίζουν με την Περικτιόνη την μητέρα του Πλάτωνος και κόρη του Κριτίου. Ο μαθηματικός Πλάτων, όπως και ο φιλόσοφος Πλάτων, οφείλει την πρώτη γνωριμία του με τα μαθηματικά και την φιλοσοφία στην Περικτιόνη. Ο Πλάτων δεν αναφέρει το παραμικρό για την μητέρα του. Ήταν βαθιά χολωμένος μαζί της επειδή αυτή μετά από τον θάνατο του Αρίστωνος (του πατέρα του Πλάτωνος) παντρεύτηκε με κάποιον Αθηναίο, με το όνομα Πυριλάμπης στον οποίο αφοσιώθηκε. Στο γεγονός αυτό ίσως οφείλεται και ο “μισογυνισμός” του μεγάλου φιλοσόφου, που παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του άγαμος. Ο Στοβαίος στο “Ανθολόγιο” του, γράφει για την Περικτιόνη ότι κατείχε τα της γεωμετρίας και της αριθμητικής : “…ΓΑΜΕΤΡΙΑ ΜΕΝ ΩΝ ΚΑΙ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑΛΛΑ ΤΑ ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΤΙΝΑ ΤΩΝ ΕΟΝΤΩΝ ΚΑΤΑΣΧΟΛΕΟΝΤΑΙ , Α ΔΕ ΣΟΦΙΑ ΠΕΡΙ ΑΠΑΝΤΑ ΤΑ ΓΕΝΗ ΤΩΝ ΕΟΝΤΩΝ, ΟΥΤΩΣ ΓΑΡ ΕΧΕΙ ΣΟΦΙΑ ΠΕΡΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΓΕΝΗ ΤΩΝ ΕΟΝΤΩΝ”.

Ο Ιάμβλιχος στο έργο του “ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΥΘΑΓΟΡΙΚΟΥ ΒΙΟΥ” διέσωσε τα ονόματα δεκαεπτά πυθαγορείων γυναικών που ήταν γνώστριες της πυθαγόρειας φιλοσοφίας και των πυθαγορείων μαθηματικών. Ήδη έχουμε αναφέρει μερικές από αυτές. Οι υπόλοιπες είναι :

Ρυνδακώ, αδελφή Βυνδάκου.

Οκκελώ και Εκκελώ (αδελφές) από τις Λευκάνες

Χειλωνίς, κόρη Χείλωνος του Λακεδαιμονίου.

Κρατησίκλεια, σύζυγος Κλεάνορος του Λακεδαιμονίου.

Λασθένεια η Αρκάς.

Αβροτέλεια κόρη Αβροτέλους του Ταραντίνου.

Εχεκράτεια η Φλιασία.

Θεανώ γυναίκα του Μεταποντίνου Βροντίνου. (Δεν πρέπει να συγχέεται με την Θεανώ την σύζυγο του Πυθαγόρα και κόρη του Κροτωνιάτη Βροντίνου.)

Τυρσηνίς, η Συβαρίτις.

Πεισιρρόδη η Ταραντινίς.

Θεαδούσα η Λάκαινα.

Βοιώ η Αργεία.

Βαβέλυκα η Αργεία.

Κλεαίχμα αδελφή Αυτοχαρίδα του Λάκωνος.

Νισθαιαδούσα. 
ΛΑΣΘΕΝΕΙΑ (4ος π.Χ. αιώνας).

Η Λασθενία από την Αρκαδία είχε μελετήσει τα έργα του Πλάτωνος και ήλθε στην Ακαδημία (του Πλάτωνος) για να σπουδάσει μαθηματικά και φιλοσοφία. Μετά τον θάνατο του Πλάτωνος συνέχισε τις σπουδές της κοντά στον ανεψιό του Σπεύσιππο. Αργότερα έγινε και αυτή φιλόσοφος και σύντροφος του Σπευσίππου. Σύμφωνα με τον Αριστοφάνη τον Περιπατητικό στην Λασθένεια οφείλεται και ο επόμενος ορισμός της σφαίρας : “ΣΦΑΙΡΑ ΕΣΤΙΝ ΣΧΗΜΑ ΣΤΕΡΕΟΝ ΥΠΟ ΜΙΑΣ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΣ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΝ, ΠΡΟΣΗΝ, ΑΦ’ ΕΝΟΣΣΗΜΕΙΟΥΤΩΝ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΣΧΗΜΑΤΟΣ ΚΕΙΜΕΝΩΝ, ΠΑΣΑΙ ΑΙ ΠΡΟΣΠΙΠΤΟΥΣΑΙ ΕΥΘΕΙΑΙ ΙΣΑΙ ΑΛΛΗΛΑΙΣ ΕΙΣΙΝ”.

ΑΞΙΟΘΕΑ (4ος π.Χ. αιώνας).

Μαθήτρια και αυτή, όπως και η Λασθένεια, της ακαδημίας του Πλάτωνος. Ήλθε στην Αθήνα από την Πελοποννησιακή πόλη Φλιούντα. Έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα μαθηματικά και την φυσική φιλοσοφία. Αργότερα δίδαξε τις επιστήμες αυτές στην Κόρινθο και την Αθήνα..

ΝΙΚΑΡΕΤΗ η Κορίνθια .

Αναφέρεται από τον Ν. Χατζηδάκι ως “ΤΗΣ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑΣ ΘΕΡΑΠΑΙΝΙΣ”. Την αναφέρει ακόμα και ο Ε. Σταμάτης. Από τους αρχαίους συγγραφείς την μνημονεύει ο Στοβαίος. Κατά τον Ν. Χατζηδάκι, στην Νικαρέτη οφείλεται η επαναδιατύπωση και η απόδειξη του θεωρήματος : “ΠΑΝΤΟΣ ΤΡΙΓΩΝΟΥ ΜΙΑΣ ΤΩΝ ΠΛΕΥΡΩΝ ΠΡΟΣΕΚΒΛΕΙΘΕΙΣΗΣ, Η ΕΝΤΟΣ ΓΩΝΙΑ ΕΚΑΤΕΡΑΣ ΤΩΝ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΓΩΝΙΩΝ ΜΕΙΖΩΝ ΕΣΤΙ”.

ΑΡΕΤΗ η Κυρηνεία (4ος – 3ος π.Χ. αιώνας).

Κόρη του Αριστίππου, ιδρυτού της Κυρηναϊκής φιλοσοφικής σχολής, η Αρετή (συναντάται και ως Αρήτη) σπούδασε στην ακαδημία του Πλάτωνος. Λέγεται ότι δίδαξε μαθηματικά, φυσική και ηθική φιλοσοφία στην Αττική για αρκετά χρόνια και ότι έγγραψε σαράντα τουλάχιστον βιβλία ποικίλου περιεχομένου, από τα οποία τα δύο περιελάμβαναν και πραγματείες για τα μαθηματικά. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, τον διαδέχθηκε, κατόπιν εκλογής στην διεύθυνση της Σχολής. Χαρακτηριστικό είναι ότι ανάμεσα στους μαθητές της συγκαταλέγονταν και 100 περίπου φιλόσοφοι. Ο John Morans στο βιβλίο του “Women in Science” αναφέρει ότι το επίγραμμα του τάφου της έγγραφε : Το μεγαλείο της Ελλάδος, με την ομορφιά της Ελένης, την πέννα του Αριστίππου, την ψυχή του Σωκράτους και την γλώσσα του Ομήρου”.
Ο υιός της Αρετής, ο Αρίστιππος ο Νεώτερος, προήγαγε σημαντικά την Κυρηναϊκή φιλοσοφία. Κατά τον Αθηναίο (λόγιο, σοφιστή και συγγραφέα, 2ος – 3ος μ.Χ. αιώνας), η Αρετή διηγείτο στους μαθητές της το εξής ανέκδοτο : Όταν κάποιος μαθητής της Ακαδημίας ισχυρίστηκε ότι η τέχνη της αρίθμησης οφείλεται στον Παλαμήδη, ο Πλάτων τον ρώτησε “Ώστε χωρίς τον Παλαμήδη ο Αγαμέμνων δεν θα ήξερε πόσα πόδια του έδωσε η φύσις;”

ΠΥΘΑΪΣ (2ος π.Χ. αιώνας).

Γεωμέτρης, κόρη του μαθηματικού Ζηνοδώρου. Ασχολήθηκε, μαζί με τον πατέρα της, με εμβαδά επιπέδων χωρίων. Την αναφέρει ο Ευτόκιος. Ο Θέων ο Αλεξανδρεύς (4ος μ.Χ. αιώνας) στα σχόλιά του στην “ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΤΑΞΙ” του Πτολεμαίου γράφει : “ΠΟΙΗΣΟΜΕΘΑ ΔΗ ΤΗΝ ΤΟΥΤΩΝ ΑΠΟΔΕΙΞΙΝ ΕΝ ΕΠΙΤΟΜΗ ΕΚ ΤΩΝ ΖΗΝΟΔΩΡΟΥ ΚΑΙ ΠΥΘΑΪΔΟΣ ΔΕΔΕΙΓΜΕΝΩΝ ΕΝ ΤΩ ΠΕΡΙ ΙΣΟΠΕΡΙΜΕΤΡΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ”.

ΠΑΝΔΡΟΣΙΩΝ (4ος μ.Χ. αιώνας).

Συναντάται κει ως Πάνδροσος. Αλεξανδρινή γεωμέτρης, μάλλον μαθήτρια του Πάππου, ο οποίος της αφιερώνει και το γ’ βιβλίο της “ΣΥΝΑΓΩΓΗΣ”. Η Πανδροσίων χωρίζει τα γεωμετρικά προβλήματα σε τρεις κατηγορίες : “ΤΡΙΑ ΓΕΝΗ ΕΙΝΑΙ ΤΩΝ ΕΝ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΝ ΑΥΤΩΝ ΕΠΙΠΕΔΑ ΚΑΛΕΙΣΘΑΙ, ΤΑ ΔΕ ΓΡΑΜΜΙΚΑ”.

ΥΠΑΤΙΑ

Αλεξάνδρεια 370 μ.Χ. – 415 μ.Χ.

Η Υπατία υπήρξε από τις πιο εξιδανικευμένες μορφές της επιστήμης. Ήταν κόρη του Θέωνα, την γνωρίζουμε δε μέσα από τα γράμματά της. Υπήρξε πολυταξιδεμένη. Αλληλογραφούσε με πολύ κόσμο από την περιοχή της Μεσογείου. Δίδαξε στην φιλοσοφική σχολή του της Αλεξάνδρειας μαθηματικά και φιλοσοφία. Διακρίθηκε στην Άλγεβρα στην Αστρονομία και τη Γεωμετρία. Εφηύρε ορισμένα εργαλεία όπως ένα όργανο για την διύλιση του νερού και την πλανισφαίρα.

Πέθανε βίαια , πιθανόν συρόμενη μέσα στους δρόμους από ένα όχλο που την εκτέλεσε Με κελύφη από όστρακα. Περιγράφεται ο θάνατός της περισσότερο σαν πολιτική δολοφονία παρά σαν κάτι που έγινε από ένα εξοργισμένο όχλο. Υπονοείται ότι η Υπατία βρέθηκε στο μέσον ενός ανταγωνισμού ανάμεσα στον Κύριλλο , αρχιεπίσκοπο της Αλεξάνδρειας, και του Ορέστη πολιτικό αρμόδιο της πόλης που τοποθετήθηκε σε αυτή τη θέση λίγο μετά τον Κύριλλο. Η Υπατία ήταν με την πλευρά του Ορέστη. Η επιρροή της ήταν τόσο μεγάλη που υπονόμευσε τον Κύριλλο και τον παρακίνησε εναντίον της επιφέροντας τελικά τον θάνατό της.

Αυτή έγραψε ότι οι δογματικές θρησκείες είναι λανθασμένες και από αυτοσεβασμό και μόνο δεν πρέπει να γίνονται αποδεκτές. Κράτησε το δικαίωμά σου από το να μη σκέφτεσαι καθόλου να σκέφτεσαι λάθος. Είναι φοβερό πράγμα να διδάσκεις δεισιδαιμονίες για αλήθειες.

Θερμά ευχαριστώ τη sfendona

Εξαιρετικά αφιερωμένο στις

ΜΑΝΕΣ , ΓΥΝΑΙΚΕΣ , ΑΔΕΛΦΕΣ ΚΑΙ ΚΟΡΕΣ ΜΑΣ

sinolo